តើបញ្ញាសិប្បនិម្មិតនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់សមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ឬទេ?

ការបង្ហាញហេតុផល

ការបង្ហាញហេតុផលរបស់ភាគីគាំទ្រ

ខ្ញុំជាអ្នកជជែកវែកម្បាលទីមួយនៃភាគីគាំទ្រ ហើយខ្ញុំជឿថា បញ្ញាសិប្បនិម្មិតនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់សមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់។ ហេតុផលរបស់ខ្ញុំមានដូចខាងក្រោម៖

ចំណុចទី១៖ ការពឹងផ្អែកលើបញ្ញាសិប្បនិម្មិតនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សខ្ជាក់ខ្ជាយ

នៅពេលដែលយើងអាចប្រើ AI ដើម្បីធ្វើគ្រប់យ៉ាង — ពីការសរសេរអត្ថបទ ដល់ការគិតគូរ ដល់ការសម្រេចចិត្ត — យើងនឹងចាប់ផ្តើមបំភ្លេចពីរបៀបធ្វើវាដោយខ្លួនឯង។ វាដូចគ្នានឹងការប្រើម៉ាស៊ីនគិតលេខរាល់ថ្ងៃ រហូតដល់យើងមិនអាចបូកលេខពីរតួបានទៀត។ ប្រសិនបើយើងអនុញ្ញាតឱ្យ AI គិតជំនួសយើងរាល់ពេលវេលា តើយើងនៅសល្ប ឬយើងកំពុងធ្វើឱ្យខួរក្បាលយើង “ស្ងួត”?

ចំណុចទី២៖ ការបាត់បង់សមត្ថភាពដោះស្រាយបញ្ហាដោយខ្លួនឯង

AI អាចឆ្លើយសំណួរបានក្នុងមួយវិនាទី។ ប៉ុន្តែតើវាផ្តល់ឱ្យយើងនូវ “ការយល់ដឹង” ដែលបានមកពីការខិតខំគិត? មិនមែនទេ។ ការយល់ដឹងពិតប្រាកដកើតចេញពីការខ្វល់ខ្វាយ ការសាកល្បង ការធ្វើខុស ហើយកែតម្រូវ។ ប្រសិនបើយើងអោយ AI ដោះស្រាយបញ្ហារាល់គ្រាប់ យើងនឹងមិនដែលមានឱកាសរៀនសូត្រពីកំហុសរបស់យើងទៀតទេ។ យើងនឹងក្លាយជា “អ្នកប្រើប្រាស់” ជំនួសអ្នកគិត។

ចំណុចទី៣៖ ការថយចុះនៃសមត្ថភាពផ្នែកចិត្ត និងសង្គម

AI អាចជួយយើងនិយាយជាមួយអ្នកដទៃ តាមរយៈការសរសេរសារ ឬស្នើសុំការគាំទ្រផ្នែកចិត្ត។ ប៉ុន្តែការទាក់ទងជាមួយមនុស្សពិត ដែលមានអារម្មណ៍ ការយល់ដឹង និងការយោគយល់ គឺជាអ្វីដែល AI មិនអាចផ្តល់បានទេ។ ប្រសិនបើយើងជំនួសការនិយាយជាមួយមិត្តភក្តិដោយការសន្ទនាជាមួយ Chatbot យើងនឹងបាត់បង់សមត្ថភាពក្នុងការយល់អារម្មណ៍អ្នកដទៃ ការសម្របសម្រួល និងការចែករំលែក។ យើងនឹងក្លាយជាមនុស្សដែល “ឆ្លាត” តាមម៉ាស៊ីន ប៉ុន្តែ “ត្រជាក់” តាមមនុស្ស។

ចំណុចទី៤៖ ការបាត់បង់ភាពច្នៃប្រឌិតដោយសារតែការពឹងផ្អែកលើគំរូ

AI បង្កើតអ្វីៗដោយផ្អែកលើទិន្នន័យដែលវាបានឃើញ។ វាមិនអាច “ច្នៃប្រឌិត” ពិតប្រាកដបានទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើយើងចាប់ផ្តើមប្រើ AI ដើម្បីគូរគំនូរ សរសេរចម្រៀង ឬសរសេររឿង យើងនឹងចាប់ផ្តើមគិតថា ការបង្កើតដោយខ្លួនឯងគឺ “ហត់” ឬ “មិនចាំបាច់”។ ហើយនៅទីបញ្ចប់ យើងនឹងបាត់បង់នូវភាពច្នៃប្រឌិតដែលជាគ្រឿងផ្សំសំខាន់បំផុតនៃមនុស្ស។

ការបង្ហាញហេតុផលរបស់ភាគីប្រឆាំង

ខ្ញុំជាអ្នកជជែកវែកម្បាលទីមួយនៃភាគីប្រឆាំង ហើយខ្ញុំជឿថា បញ្ញាសិប្បនិម្មិតមិនធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់សមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាជួយពង្រឹងសមត្ថភាពរបស់យើង។ ខ្ញុំមានចំណុចដូចខាងក្រោម៖

ចំណុចទី១៖ AI គឺជាឧបករណ៍ មិនមែនជាអ្នកគ្រប់គ្រង

យើងមិនបានបាត់បង់សមត្ថភាពដោះស្រាយបញ្ហាដោយសារតែយើងមានម៉ាស៊ីនគិតលេខ ឬ Google ទេ។ ដូចគ្នានេះដែរ AI គ្រាន់តែជាឧបករណ៍ថ្មីមួយប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើយើងប្រើវាដើម្បីជួយយើងគិតលឿន ឬពិនិត្យកំហុស វាមិនមែនមានន័យថាយើងបាត់បង់សមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់នោះទេ។ វាដូចជាការប្រើរថយន្តដើម្បីធ្វើដំណើរ ប៉ុន្តែយើងនៅតែអាចដើរបាន។

ចំណុចទី២៖ AI ធ្វើឱ្យយើងមានពេលវេលាច្រើនសម្រាប់ការគិតកម្រិតខ្ពស់

នៅពេលដែល AI អាចធ្វើការងារដែលធុញទ្រាន់បាន ដូចជាការវិភាគទិន្នន័យ ឬការសរសេររបាយការណ៍ យើងនឹងមានពេលវេលាច្រើនសម្រាប់ការគិតអំពីបញ្ហាដែលសំខាន់ជាង — ដូចជា ការរចនានយោបាយ ការយល់ដឹងអំពីសង្គម ឬការបង្កើតវប្បធម៌។ AI មិនធ្វើឱ្យយើងខ្ជាក់ទេ វាជួយឱ្យយើង “ឡើងថ្នាក់” ពីការងារដែលមិនតម្រូវឱ្យគិត ទៅកាន់ការងារដែលតម្រូវឱ្យគិតយ៉ាងជ្រៅ។

ចំណុចទី៣៖ AI ជួយពង្រឹងសមត្ថភាពរៀនសូត្រ

នៅក្នុងវិស័យអប់រំ AI អាចបង្រៀនសិស្សតាមបែបផ្ទាល់ខ្លួន ដោយយល់ពីចំណុចខ្វះខាតរបស់ពួកគេ។ វាមិនជំនួសគ្រូទេ ប៉ុន្តែវាជួយគ្រូធ្វើការបានល្អប្រសើរជាង។ សិស្សដែលប្រើ AI ដើម្បីពិនិត្យការងាររបស់ខ្លួន នឹងអាចរៀនពីកំហុសរបស់ពួកគេបានលឿនជាងមុន។ នេះមិនមែនជាការបាត់បង់សមត្ថភាពទេ គឺជាការពង្រឹងវាជាមួយនឹងបច្ចេកវិទ្យា។

ចំណុចទី៤៖ មនុស្សនឹងនៅតែជាអ្នកសម្រេចចិត្ត

AI អាចផ្តល់អនុសាសន៍ ប៉ុន្តែវាមិនអាចសម្រេចចិត្តជំនួសមនុស្សបានទេ។ ការសម្រេចចិត្តពិតប្រាកដតម្រូវឱ្យមានការយល់ដឹងអំពីសីលធម៌ អារម្មណ៍ និងបរិបទ — អ្វីដែល AI គ្មាន។ ដូច្នេះ ការប្រើប្រាស់ AI នឹងធ្វើឱ្យយើងកាន់តែមានសមត្ថភាពក្នុងការសម្រេចចិត្ត ព្រោះយើងនឹងមានព័ត៌មានច្រើន និងពេលវេលាច្រើនក្នុងការគិត។

ការបដិសេធការបង្ហាញហេតុផល

ការបដិសេធការបង្ហាញហេតុផលរបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីពីរនៃភាគីគាំទ្រ

អ្នកជជែកវែកម្បាលទីពីរនៃភាគីគាំទ្រ បានបដិសេធការនិយាយរបស់ភាគីប្រឆាំងដោយបញ្ជាក់ថា ការប្រើប្រាស់បញ្ញាសិប្បនិម្មិតមិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ដូចកុំព្យូទ័រ ឬម៉ាស៊ីនកាត់ដូចដែលភាគីប្រឆាំងអះអាងនោះទេ។ បញ្ញាសិប្បនិម្មិតមានលក្ខណៈខុសពីឧបករណ៍ធម្មតា ព្រោះវាអាចគិត សម្រេចចិត្ត និងផ្តល់ចម្លើយដោយខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលយើងប្រើ AI ដើម្បីធ្វើកិច្ចការគណនា សរសេរអត្ថបទ ឬដោះស្រាយបញ្ហាស្មុគស្មាញ យើងកំពុងប្រគល់សមត្ថភាពគិតរបស់យើងទៅឱ្យម៉ាស៊ីន។ នេះមិនមែនជាការពង្រឹង ប៉ុន្តែជាការជំនួស! ការប្រើ AI ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដូចជាការសួរ ChatGPT ដើម្បីសរសេរអត្ថបទ ឬដោះស្រាយលំហាត់គណិតវិទ្យា ធ្វើឱ្យក្មេងៗមិនចាំបាច់គិតដោយខ្លួនឯងទៀតហើយ។ ពួកគេកំពុងរៀនអោយ “ចម្លង” ចម្លើយ មិនមែន “ស្វែងយល់” ចម្លើយនោះទេ។

លើសពីនេះ ភាគីប្រឆាំងអះអាងថា AI ផ្តល់ពេលវេលាសម្រាប់គិតកម្រិតខ្ពស់។ ប៉ុន្តែ តើយើងនឹងគិតអ្វី ប្រសិនបើយើងមិនចេះគិតកម្រិតមូលដ្ឋានទៀតហើយ? ការគិតកម្រិតខ្ពស់ គឺកសាងលើមូលដ្ឋាននៃការគិតកម្រិតមូលដ្ឋាន។ ប្រសិនបើយើងបាត់បង់ការគិតមូលដ្ឋានដោយសារតែពឹងផ្អែកលើ AI នោះ យើងនឹងគ្មានមូលដ្ឋានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការគិតកម្រិតខ្ពស់ទេ។ ឧទាហរណ៍ បើកូនក្មេងមិនចេះគិតលំហាត់គណិតវិទ្យាសាមញ្ញដោយខ្លួនឯង តើវាអាចទៅរួចទេដែលវានឹងដោះស្រាយបញ្ហាវិទ្យាសាស្ត្រស្មុគស្មាញបាន?

ចំពោះគំនិតថា “មនុស្សនៅតែជាអ្នកសម្រេចចិត្ត” យើងត្រូវសួរថា តើមនុស្សនៅតែអាចសម្រេចចិត្តបានល្អ ប្រសិនបើគេមិនទាន់បានរៀនវិភាគ ឬធ្វើការវាយតម្លៃដោយខ្លួនឯង? ការសម្រេចចិត្តដ៏ល្អ តម្រូវឱ្យមានបទពិសោធន៍ និងសមត្ថភាពវិភាគ។ ប្រសិនបើយើងអនុវត្តតែការចុច “Enter” ហើយទទួលយកចម្លើយពី AI នោះ យើងកំពុងបាត់បង់ឱកាសរៀនសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង។ ការប្រើ AI ដូចជាមេគ្រូដែលនិយាយគ្រប់យ៉ាងអោយយើងដឹង គឺជាការបំផ្លាញឱកាសរៀនរបស់យើង។

ការបដិសេធការបង្ហាញហេតុផលរបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីពីរនៃភាគីប្រឆាំង

អ្នកជជែកវែកម្បាលទីពីរនៃភាគីប្រឆាំង បានបដិសេធការនិយាយរបស់ភាគីគាំទ្រដោយបញ្ជាក់ថា ការខ្ជាក់ខ្ជាយពីការគិតគឺជាការយល់ច្រឡំ ព្រោះ AI គ្រាន់តែជួយធ្វើការងារដែលមានលក្ខណៈធុញទ្រាន់ ដើម្បីឱ្យមនុស្សមានពេលវេលាសម្រាប់ការងារដែលតម្រូវឱ្យមានភាពច្នៃប្រឌិត និងការគិតយ៉ាងជ្រៅ។ ប៉ុន្តែ តើយើងអាចនិយាយថា AI គ្រាន់តែជាឧបករណ៍ ប្រសិនបើវាផ្តល់ចម្លើយដែលមានលក្ខណៈ “ច្នៃប្រឌិត” ដោយខ្លួនឯង? ការប្រើ AI ដើម្បីសរសេររឿងខ្លី គូរគំនូរ ឬសរសេរបទចម្រៀង មិនមែនគ្រាន់តែជាការធ្វើការងារធុញទ្រាន់នោះទេ ប៉ុន្តែជាការជំនួសសិល្បៈ និងចិត្តវិញ្ញាណរបស់មនុស្ស។ សិល្បៈមិនមែនគ្រាន់តែជាការងារដែលអាចធ្វើដោយម៉ាស៊ីនទេ វាគឺការបញ្ចេញអារម្មណ៍ និងបទពិសោធន៍របស់មនុស្ស។ នៅពេលដែលយើងអនុញ្ញាតឱ្យ AI ធ្វើការងារទាំងនេះ យើងកំពុងបាត់បង់ភាពជាមនុស្ស។

លើសពីនេះ ភាគីប្រឆាំងអះអាងថា AI ជួយពង្រឹងការរៀនសូត្រ។ ប៉ុន្តែ តើវាពិតជាជួយឬទេ ប្រសិនបើក្មេងៗអាចទាញយកចម្លើយពី AI ដោយមិនចាំបាច់អានសៀវភៅ? ការរៀនមិនមែនគ្រាន់តែជាការទទួលចម្លើយទេ ប៉ុន្តែជាការដើរតាមដំណើរនៃការស្វែងយល់។ ការដោះស្រាយបញ្ហាដោយខ្លួនឯង ទោះបីវាមានកំហុសក៏ដោយ គឺជាផ្នែកសំខាន់នៃការរៀន។ ប្រសិនបើយើងយកវិធីឆ្លាតៗដោយប្រើ AI យើងកំពុងបាត់បង់ដំណើរនៃការរៀន។ ការរៀនដោយគ្មានការខិតខំ គឺដូចជាការដើរទៅមុខដោយគ្មានជើង។

ចំពោះគំនិតថា “AI គ្រាន់តែជាឧបករណ៍” យើងត្រូវគិតថា តើប្រដាប់កាត់ ឬរថយន្ត អាចប្រាប់យើងថា “ត្រូវធ្វើអ្វី” បានដែរឬទេ? គ្មានប្រដាប់ណាមួយអាចប្រាប់យើងថា “ត្រូវសរសេរអត្ថបទអំពីសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ដោយប្រើទស្សនៈរបស់ជនជាតិអាឡ្លឺម៉ង់” បានទេ។ ប៉ុន្តែ AI អាចធ្វើបាន។ នោះមានន័យថា AI មិនមែនគ្រាន់តែជាឧបករណ៍ ប៉ុន្តែជាអ្នកផ្តល់ចំណេះដឹង និងទស្សនៈ។ ការពឹងផ្អែកលើវាច្រើនពេក គឺដូចជាការប្រគល់ការគិតរបស់យើងទៅឱ្យម៉ាស៊ីន។ វាមិនមែនជាការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ទេ ប៉ុន្តែជាការប្រគល់សមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់របស់យើងទៅឱ្យម៉ាស៊ីន។

សំណួរនិងចម្លើយ

សំណួររបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីបីនៃភាគីគាំទ្រ

សំណួរទី១ ទៅអ្នកជជែកវែកម្បាលទីមួយនៃភាគីប្រឆាំង៖
ប្រសិនបើយើងប្រើ AI ដើម្បីគិត សរសេរ គណនា រៀបចំផែនការ និងសម្រេចចិត្តគ្រប់យ៉ាង តើនៅសល្បៈអ្វីដែលជារបស់ “យើង” ទៀត? តើមនុស្សនៅតែជាម្ចាស់នៃការគិត ឬគ្រាន់តែជាអ្នកបញ្ជា “OK Google”?

ចម្លើយរបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីមួយនៃភាគីប្រឆាំង៖
AI គ្រាន់តែជាឧបករណ៍ ដូចជាម៉ាស៊ីនគិតលេខ ឬកុំព្យូទ័រ។ យើងនៅតែជាអ្នកសម្រេចថាតើនឹងប្រើវាដើម្បីអ្វី។ ការពឹងផ្អែកលើវាមិនមែនជាការបាត់បង់សមត្ថភាពទេ គ្រាន់តែជាការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាដើម្បីសន្សំពេលវេលា។

សំណួរទី២ ទៅអ្នកជជែកវែកម្បាលទីពីរនៃភាគីប្រឆាំង៖
សិស្សម្នាក់ប្រើ AI សរសេរកិច្ចការ សរសេរសំណើ និងឆ្លើយសំណួរប្រឡង។ គាត់មិនដែលរៀន មិនដែលគិត មិនដែលសាកល្បងដោះស្រាយបញ្ហាដោយខ្លួនឯង។ តើយើងអាចនិយាយថា គាត់ “មានចំណេះដឹង” បានទេ? ឬគ្រាន់តែគាត់ “មាន AI”?

ចម្លើយរបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីពីរនៃភាគីប្រឆាំង៖
ប្រសិនបើសិស្សម្នាក់មិនរៀន គឺជាបញ្ហានៃការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង មិនមែនជាបញ្ហានៃ AI ទេ។ AI អាចជួយអ្នករៀន ប៉ុន្តែការរៀនពិតប្រាកដគឺអាស្រ័យលើមនុស្ស។

សំណួរទី៣ ទៅអ្នកជជែកវែកម្បាលទីបួននៃភាគីប្រឆាំង៖
យើងអាចប្រើ AI ដើម្បីបង្កើតចម្រៀង គូរគំនូរ សរសេររឿងខ្លី ដោយគ្មានការខិតខំ ឬអារម្មណ៍។ តើការបង្កើតសិល្បៈដោយគ្មាន “អារម្មណ៍” នៅតែជាសិល្បៈដែរឬទេ? ហើយប្រសិនបើយើងចាប់ផ្តើមចូលចិត្តសិល្បៈដែលគ្មានអារម្មណ៍នេះ តើយើងនឹងបាត់បង់អារម្មណ៍របស់យើងដែរឬទេ?

ចម្លើយរបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីបួននៃភាគីប្រឆាំង៖
AI គ្រាន់តែជាឧបករណ៍បង្កើត ប៉ុន្តែការវាយតម្លៃ និងការចូលចិត្តសិល្បៈគឺនៅតែជារបស់មនុស្ស។ យើងនៅតែអាចបែងចែកថាតើសិល្បៈណាមានអារម្មណ៍ និងសិល្បៈណាគ្មាន។

សេចក្តីសង្ខេបសំណួរនិងចម្លើយរបស់ភាគីគាំទ្រ

ភាគីប្រឆាំងបន្តអះអាងថា AI គ្រាន់តែជាឧបករណ៍ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចបដិសេធថា នៅពេលមនុស្សប្រើឧបករណ៍នេះជំនួសការគិត ការរៀន និងការបង្កើត នោះវាមិនមែនជាឧបករណ៍ទៀតហើយ គឺជាអ្នកគិតជំនួសយើង។ ពួកគេនិយាយថាយើងអាចគ្រប់គ្រងការប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែតើយើងនឹងគ្រប់គ្រងបានយូរប៉ុណ្ណា នៅពេលដែល AI ផ្តល់ចម្លើយលឿន ងាយស្រួល និងឥតខ្ចោះ? ការប្រើ AI ដើម្បីសរសេរកិច្ចការ គឺខុសពីការប្រើម៉ាស៊ីនគិតលេខ ព្រោះវាមិនគ្រាន់តែគណនា ប៉ុន្តែវាគិតជំនួសយើង។ ហើយនៅពេលយើងបាត់បង់ការគិត យើងក៏បាត់បង់ភាពជាមនុស្សដែលអាចគិត សម្រេចចិត្ត និងបង្កើតដោយខ្លួនឯង។

សំណួររបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីបីនៃភាគីប្រឆាំង

សំណួរទី១ ទៅអ្នកជជែកវែកម្បាលទីមួយនៃភាគីគាំទ្រ៖
អ្នកនិយាយថា AI ធ្វើឱ្យមនុស្សបាត់បង់សមត្ថភាព។ តើការប្រើកុំព្យូទ័រ ទូរសព្ទ ឬម៉ាស៊ីនគិតលេខ ក៏ធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់សមត្ថភាពដែរឬទេ? ប្រសិនបើទេ តើហេតុអ្វីបានជា AI ខុសពីវា?

ចម្លើយរបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីមួយនៃភាគីគាំទ្រ៖
វាខុសគ្នា! ម៉ាស៊ីនគិតលេខគ្រាន់តែគណនា ប៉ុន្តែ AI អាចគិត វិភាគ និងស្នើដំណោះស្រាយ។ វាមិនគ្រាន់តែជួយយើង ប៉ុន្តែវាប្រាប់យើងថាតើត្រូវធ្វើអ្វី។ វាជាភាពខុសគ្នារវាងការប្រើស្ករីន និងការឱ្យស្ករីនគិតជំនួសយើង។

សំណួរទី២ ទៅអ្នកជជែកវែកម្បាលទីពីរនៃភាគីគាំទ្រ៖
ប្រសិនបើ AI អាចជួយសិស្សដោះស្រាយបញ្ហាគណិតវិទ្យា ហើយពន្យល់ដំណោះស្រាយដោយលម្អិត តើនេះមិនមែនជាឱកាសឱ្យសិស្សរៀនបានលឿន និងមានគុណភាពទេឬ? តើការរៀនដោយមានជំនួយពី AI មិនមែនជាការពង្រឹងសមត្ថភាពទេឬ?

ចម្លើយរបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីពីរនៃភាគីគាំទ្រ៖
វាអាចជួយបាន ប៉ុន្តែប្រសិនបើសិស្សមិនដែលព្យាយាមដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង គឺគាត់នឹងមិនអាចចងចាំ ឬយល់ដោយជ្រៅទេ។ ការរៀនមិនមែនគ្រាន់តែ “ដឹងចម្លើយ” ទេ គឺត្រូវ “ដឹងពីរបៀបដោះស្រាយ”。 AI អាចផ្តល់ចម្លើយ ប៉ុន្តែវាមិនអាចផ្តល់ “បទពិសោធន៍នៃការគិត” បានទេ។

សំណួរទី៣ ទៅអ្នកជជែកវែកម្បាលទីបួននៃភាគីគាំទ្រ៖
អ្នកនិយាយថា AI ធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់ភាពច្នៃប្រឌិត។ តែប្រសិនបើ AI អាចជួយគំនូរ សរសេរ និងបង្កើតគំនិតថ្មីៗ ហើយយើងយកវាទៅបន្តអភិវឌ្ឍ តើនេះមិនមែនជាការបង្កើតរួមគ្នារវាងមនុស្ស និងបច្ចេកវិទ្យាទេឬ? តើយើងមិនអាចប្រើ AI ជាឧបករណ៍បំផុសគំនិតទេឬ?

ចម្លើយរបស់អ្នកជជែកវែកម្បាលទីបួននៃភាគីគាំទ្រ៖
បាទ/ចាស យើងអាចប្រើ AI ជាឧបករណ៍បំផុសគំនិត។ ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺនៅពេលយើងចាប់ផ្តើមឱ្យ AI ធ្វើគ្រប់យ៉ាង ហើយយើងគ្រាន់តែយកទៅប្រើ។ ភាពច្នៃប្រឌិតពិតប្រាកដគឺការបង្កើតដោយខ្លួនឯង ដោយមានការខិតខំ ការពិបាក និងការរំភើប។ ប្រសិនបើយើងទុកឱ្យ AI ធ្វើគ្រប់យ៉ាង យើងនឹងបាត់បង់អារម្មណ៍នៃការ “រកឃើញ” ដោយខ្លួនឯង។

សេចក្តីសង្ខេបសំណួរនិងចម្លើយរបស់ភាគីប្រឆាំង

ភាគីគាំទ្របន្តជំរុញលើគំនិតថា AI ធ្វើឱ្យមនុស្សខ្ជាក់ខ្ជាយ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានឆ្លើយថា តើយើងគួរប្រើ AI យ៉ាងដូចម្តេចទើបមិនបាត់បង់សមត្ថភាព។ ការប្រៀបធៀប AI ទៅនឹងម៉ាស៊ីនគិតលេខគឺមិនត្រឹមត្រូវទាំងស្រុងទេ ព្រោះ AI មានសមត្ថភាពវិភាគ និងរៀន។ ប៉ុន្តែនោះមិនមែនមានន័យថាយើងត្រូវប្រគល់គ្រប់យ៉ាងទៅវានោះទេ។ យើងអាចប្រើ AI ជាអ្នកបង្រៀន អ្នកជំនួយ និងអ្នកបំផុសគំនិត ប៉ុន្តែត្រូវរក្សាភាពជាម្ចាស់នៃការសម្រេចចិត្ត។ ការប្រើ AI ដើម្បីយល់បញ្ហាគណិតវិទ្យា មិនមែនជាការលួចចម្លើយទេ ប្រសិនបើយើងយកវាទៅរៀន។ បញ្ហាគឺនៅលើ “របៀបប្រើ” មិនមែន “ការមាន” AI ទេ។

ការជជែកវែកម្បាលសេរី

(ភាគីគាំទ្រចាប់ផ្តើម)

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី១ (ភាគីគាំទ្រ)៖
យើង​មិន​បដិសេធ​ថា AI មាន​ប្រយោជន៍​ទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសើរ​ណាស់​បើ​យើង​មិន​ភ្លេច​ថា មនុស្ស​គឺ​ជា​អ្នក​គិត មិនមែន​ម៉ាស៊ីន​ទេ។ ថ្ងៃ​មួយ បើ​យើង​ឲ្យ AI គិត​គ្រប់​យ៉ាង យើង​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ “មនុស្ស​ដែល​គិត​តិច” ដូច​ជា​ម៉ាស៊ីន​ដែល​ដើរ​ដោយ​ថ្ម​អាច​ខ្វះ​ថាម​ពល​ពេល​គ្មាន​ចំណេះ​ដឹង​ផ្ទាល់​ខ្លួន!

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី២ (ភាគីគាំទ្រ)៖
ត្រឹម​តែ​ការ​សួរ​ Google ឬ ChatGPT ដើម្បី​ទាញ​យក​ចម្លើយ យើង​បាត់​បង់​ “ដំណើរ​នៃ​ការ​រៀន”។ ដូច​ជា​ការ​ទិញ​នំ​ពី​ហាង​ ខណៈ​ដែល​យើង​មិន​ដឹង​របៀប​ធ្វើ​នំ​សោះ! យើង​បាន​នំ តែ​យើង​ខក​ខាន​នូវ​វិធី​ធ្វើ​វា។ ហើយ​បើ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ហាង​បិទ? យើង​នឹង​អត់​បាន​នំ​ទៅ​វិញ!

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី៣ (ភាគីប្រឆាំង)៖
ប៉ុន្តែ​នោះ​មិន​មែន​ជា​គ្រោះថ្នាក់​នៃ AI ទេ គឺ​ជា​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ខុស​របស់​មនុស្ស។ ប្រសិន​បើ​យើង​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន​បូម​ទឹក​ដោះ​គោ​ យើង​នឹង​មិន​អស់​កម្លាំង ហើយ​នៅ​តែ​ដឹង​របៀប​បូម​ទឹក​ដោះ​គោ​ដោយ​ដៃ​។ ដូច្នេះ​ដែរ AI គ្រាន់​តែ​ជា​ឧបករណ៍​ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើង​មាន​ពេល​វេលា​សម្រាប់​ការ​គិត​កម្រិត​ខ្ពស់។

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី៤ (ភាគីគាំទ្រ)៖
ត្រឹម​តែ​យើង​និយាយ​ថា “AI គ្រាន់​តែ​ជា​ឧបករណ៍” មិន​គ្រប់​គ្រាន់​ទេ។ ប្រាកដ​ណាស់ វា​ជា​ឧបករណ៍ ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​ដូច​ជា​អាហារ​ឆ្ងាញ់​ដែល​បើ​យើង​ញ៉ាំ​ច្រើន​ពេក យើង​នឹង​ធាត់​។ ការ​ពឹងផ្អែក​លើ AI ដូច​គ្នា — បើ​យើង​ពឹង​វា​ច្រើន​ពេក សមត្ថភាព​របស់​យើង​នឹង​ “រីង​ស្ងួត” ដូច​ដើម​ឈើ​ដែល​គ្មាន​ពន្លឺ​ថ្ងៃ!

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី១ (ភាគីប្រឆាំង)៖
ប៉ុន្តែ​តើ​យើង​ត្រូវ​ដើរ​លើ​ជើង​ខ្លួន​ឯង​ទាំង​អស់​ទេ​ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា​យើង​អាច​ដើរ​បាន? យើង​ប្រើ​រថយន្ត​ យើង​ប្រើ​អាណាម៉ូដែល​ យើង​ប្រើ​ម៉ាស៊ីន​គិតលេខ ហើយ​យើង​នៅ​តែ​រក្សា​សមត្ថភាព​របស់​យើង។ AI គ្រាន់​តែ​ជា​ជំហាន​បន្ទាប់​នៃ​វិវត្តន៍​បច្ចេកវិទ្យា។ បើ​យើង​មិន​ប្រើ យើង​នឹង​នៅ​ខាង​ក្រោយ!

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី២ (ភាគីគាំទ្រ)៖
យើង​មិន​បដិសេធ​វិវត្តន៍​ទេ ប៉ុន្តែ​យើង​បដិសេធ​ការ​បាត់​បង់​ភាព​ជា​មនុស្ស។ សមត្ថភាព​គ្រប់គ្រាន់​មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​បាន​ទេ គឺ​រួម​ទាំង​ការ​រៀន​ពី​កំហុស ការ​រីករាយ​នឹង​ភាព​លំបាក និង​ការ​បង្កើត​អ្វី​ថ្មី​ដោយ​ចិត្ត​ពិត។ AI អាច​បង្កើត​បទ​ភ្លេង ប៉ុន្តែ​តើ​វា​អាច​យំ​បាន​ដែរ​ឬ​ទេ នៅ​ពេល​បទ​ភ្លេង​នោះ​និយាយ​ពី​ការ​បាត់​បង់?

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី៣ (ភាគីប្រឆាំង)៖
អ្នក​និយាយ​ពី​អារម្មណ៍ ប៉ុន្តែ​តើ​យើង​មិន​អាច​ប្រើ AI ដើម្បី​ពង្រីក​អារម្មណ៍​នោះ​ទេ​ឬ? ឧទាហរណ៍ សិល្បករ​ម្នាក់​ប្រើ AI ដើម្បី​បង្កើត​គំនូរ​ដំបូង ហើយ​បន្ទាប់​មក​ពិត​ប្រាកដ​បំពេញ​វា​ដោយ​ចិត្ត​និង​អារម្មណ៍​របស់​គាត់។ នេះ​មិន​មែន​ជា​ការ​បាត់​បង់​សមត្ថភាព គឺ​ជា​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ឱកាស​ថ្មី​ដើម្បី​បង្កើត​អ្វី​ដ៏​អស្ចារ្យ​នោះ​ទេ!

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី៤ (ភាគីគាំទ្រ)៖
ប៉ុន្តែ​បើ​យើង​ឲ្យ AI បង្កើត​គំនូរ​ទាំង​អស់ ហើយ​យើង​គ្រាន់​តែ​ចុច “យល់ព្រម” នោះ​ភាព​ច្នៃប្រឌិត​របស់​យើង​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ “អ្នក​ចុច” មិនមែន​ “អ្នក​បង្កើត”។ យើង​នឹង​មាន​សិល្បៈ​ច្រើន ប៉ុន្តែ​ខ្វះ​វិញ្ញាណ​របស់​វា។ យើង​នឹង​មាន​ចម្លើយ​គ្រប់​យ៉ាង ប៉ុន្តែ​ខ្វះ​សំណួរ​ដែល​ពិត​ប្រាកដ!

(ភាគីប្រឆាំងឆ្លើយតប)

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី១ (ភាគីប្រឆាំង)៖
យើង​យល់​ពី​ការ​បារម្ភ​របស់​អ្នក ប៉ុន្តែ​កុំ​ភ្លេច​ថា ប្រវត្តិ​មនុស្ស​គឺ​ជា​ប្រវត្តិ​នៃ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ឧបករណ៍។ ពី​ថ្ម​ទៅ​ជា​រថយន្ត ពី​ភ្លើង​ទៅ​ជា​អ៊ីនធឺណិត។ បើ​យើង​បាន​រស់​រាន​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ គឺ​ដោយ​សារ​យើង​ចេះ​ប្រើ​ឧបករណ៍​ដោយ​ប្រាជ្ញា។ AI គ្រាន់​តែ​ជា​ឧបករណ៍​ថ្មី​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ។

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី២ (ភាគីប្រឆាំង)៖
ហើយ​បើ​យើង​មិន​ប្រើ AI ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​ស្រាវជ្រាវ ព្យាបាល​ជំងឺ ឬ​រក្សា​បរិស្ថាន តើ​យើង​នឹង​ទុក​ឲ្យ​មនុស្ស​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ការ​ខ្វះ​ចំណេះ​ដឹង​ដែល AI អាច​ផ្តល់​បាន​ឬ? ការ​បដិសេធ​បច្ចេកវិទ្យា មិន​មែន​ជា​ភាព​ជា​មនុស្ស​ទេ គឺ​ជា​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​វិវត្តន៍!

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី៣ (ភាគីគាំទ្រ)៖
យើង​មិន​បដិសេធ​វិវត្តន៍​ទេ យើង​គ្រាន់​តែ​បដិសេធ​ការ​បាត់​បង់​ភាព​ជា​មនុស្ស។ យើង​ចង់​ឲ្យ​មនុស្ស​នៅ​តែ​ជា​អ្នក​គិត មិនមែន​ “អ្នក​ទាញ​យក”។ យើង​ចង់​ឲ្យ​កុមារ​ដោះស្រាយ​លំហាត់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង មិនមែន​ចម្លង​ចម្លើយ​ពី AI។ យើង​ចង់​ឲ្យ​សិល្បករ​គូរ​ដោយ​ដៃ មិនមែន​ចុច​ម៉ាស៊ីន។

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី៤ (ភាគីប្រឆាំង)៖
ប៉ុន្តែ​តើ​យើង​អាច​បញ្ជាក់​ថា មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​ប្រើ AI ដើម្បី​គូរ មិន​មែន​ជា​សិល្បករ​ទេ? បើ​គាត់​ជ្រើស​គំនិត កែសម្រួល និង​បញ្ចូល​អារម្មណ៍​របស់​គាត់ នោះ​គាត់​នៅ​តែ​ជា​អ្នក​បង្កើត។ AI គ្រាន់​តែ​ជា​“ពូថ្មី” ដែល​ជួយ​ឲ្យ​យើង​បង្កើត​លឿន​ និង​ប្រសើរ​ជាង​មុន។

(ភាគីគាំទ្រឆ្លើយតប)

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី១ (ភាគីគាំទ្រ)៖
យើង​យល់​ពី​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ AI ជា​“ពូ” ប៉ុន្តែ​បើ​យើង​មិន​រៀន​គូរ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​សោះ តើ​យើង​នឹង​អាច​ក្លាយ​ជា​សិល្បករ​បាន​ដែរ​ឬ? ការ​រៀន​គឺ​ត្រូវ​ចាប់​ផ្តើម​ពី​ការ​ធ្វើ​ខុស មិនមែន​ពី​ការ​ទាញ​យក​អ្វី​ដែល​ត្រឹមត្រូវ​ទេ។

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី២ (ភាគីគាំទ្រ)៖
ហើយ​បើ​យើង​ឲ្យ AI សម្រេច​ចិត្ត​អ្វីៗ​គ្រប់​យ៉ាង តើ​យើង​នឹង​នៅ​តែ​មាន​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​សម្រេច​ចិត្ត​ពេល​មាន​វិបត្តិ​ដែល AI មិន​អាច​ឆ្លើយ​បាន​ទេ? ការ​ពឹងផ្អែក​លើ AI ដូច​ជា​ការ​ដើរ​ដោយ​មាន​គ្រាប់​បាល់​រំកិល​នៅ​ជើង — លឿន ប៉ុន្តែ​បើ​វា​ខូច យើង​នឹង​មិន​អាច​ដើរ​បាន​ទៀត​ទេ!

(ភាគីប្រឆាំងបញ្ចប់)

អ្នកជជែកវែកម្បាលទី៣ (ភាគីប្រឆាំង)៖
យើង​មិន​បាន​និយាយ​ថា​ឲ្យ​ពឹងផ្អែក​លើ AI ១០០% ទេ។ យើង​និយាយ​ថា ប្រើ​វា​ដើម្បី​ជួយ មិនមែន​ជំនួស។ បើ​យើង​ប្រើ​វា​ដូច​ជា​ម៉ាស៊ីន​គិតលេខ យើង​នឹង​នៅ​តែ​រៀន​គណិតវិទ្យា ប៉ុន្តែ​យើង​នឹង​មាន​ពេល​សម្រាប់​គិត​អំពី​បញ្ហា​ដែល​ស្មុគស្មាញ​ជាង​នេះ។ នេះ​ហើយ​ជា​អនាគត​ដែល​យើង​ចង់​បាន — មនុស្ស​ដែល​មាន​ពេល​វេលា​សម្រាប់​គិត​អំពី​អ្វី​ដែល​ពិត​ជា​សំខាន់។

សេចក្តីថ្លែងការណ៍សង្ខេប

សេចក្តីថ្លែងការណ៍សង្ខេបរបស់ភាគីគាំទ្រ

យើងមិនបដិសេធថា AI មានសក្តានុពលដ៏អស្ចារ្យនោះទេ។ ប៉ុន្តែ បញ្ហាគឺនៅកន្លែងដែលយើង​កំពុង​ប្រែ​វាទៅជា​អ្នកគិត​ជំនួស​យើង។ យើង​ប្រើ​ AI ដើម្បី​សរសេរ​អត្ថបទ ដោះ​ស្រាយ​លំហាត់ គូរ​រូប សូម្បី​តែ​បង្កើត​គំនិត​ផ្នែក​ស្នេហា។ ប៉ុន្តែ​តើ​យើង​នៅ​សល់​អ្វី​ដែល​ជា​របស់​យើង? តើ​យើង​នៅ​សល់​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​រៀន ក្នុង​ការ​ខក​ចិត្ត ក្នុង​ការ​ពិបាក ហើយ​ចុង​ក្រោយ​ក្នុង​ការ​រីករាយ​ពី​ការ​ឈាន​ទៅ​ដល់​ជោគ​ជ័យ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ដែរ​ឬទេ?

AI មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​ឧបករណ៍​ទេ។ វា​ជា​បរិស្ថាន​ដែល​បង្កើត​ទម្លាប់។ នៅ​ពេល​យើង​ចុច​មួយ​ដង ហើយ​ទទួល​បាន​ចម្លើយ​ពេញ​លេញ​ក្នុង​មួយ​វិនាទី យើង​បាត់​បង់​ដំណើរ​នៃ​ការ​ស្វែងរក។ យើង​បាត់​បង់​ភាព​ជាមនុស្ស​ដែល​រៀន​ពី​កំហុស។ យើង​បាត់​បង់​សមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​ឈាន​ទៅ​ដល់​ជោគ​ជ័យ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។

យើង​មិន​គាំទ្រ​ការ​បដិសេធ​ AI ទេ។ យើង​គាំទ្រ​ការ​ប្រើ​វា​ដោយ​ប្រាជ្ញា។ ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​យើង​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ AI ធ្វើ​គ្រប់​យ៉ាង យើង​នឹង​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​ខួរក្បាល​ទទេ ប៉ុន្តែ​មាន​ទូរសព្ទ​ពោរពេញ​ដោយ​ចម្លើយ។ សមត្ថភាព​គ្រប់​គ្រាន់​មិន​មែន​គ្រាន់​តែ​ដឹង​ចម្លើយ​ទេ វា​គឺ​ដឹង​ពី​របៀប​ទាញ​យក​ចម្លើយ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ ប្រសិន​បើ​យើង​បាត់​បង់​វា យើង​នឹង​បាត់​បង់​អត្តសញ្ញាណ​របស់​យើង​ជា​មនុស្ស។

សេចក្តីថ្លែងការណ៍សង្ខេបរបស់ភាគីប្រឆាំង

ភាគី​គាំទ្រ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​យើង​ភ័យ​ខ្លាច​ AI ដូច​ជា​វា​ជា​មនុស្ស​យន្ត​ដែល​នឹង​លុប​ចោល​មនុស្ស។ ប៉ុន្តែ​តើ​យើង​ភ្លេច​ទេ​ថា ម៉ាស៊ីន​គិត​លេខ​ក៏​ធ្វើ​ឱ្យ​យើង​បាត់​បង់​សមត្ថភាព​គិត​លេខ​ដែរ​ឬ? មិន​មែន​ទេ។ វា​គ្រាន់​តែ​ជួយ​យើង​ធ្វើ​ឱ្យ​លឿន​ជាង​មុន។ AI ក៏​ដូច​នោះ​ដែរ។ វា​មិន​បាត់​បង់​សមត្ថភាព​យើង​ទេ វា​គ្រាន់​តែ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ទីតាំង​នៃ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​សមត្ថភាព​នោះ​ប៉ុណ្ណោះ។

យើង​មិន​បាន​ប្រើ​ AI ដើម្បី​គេច​ពី​ការ​គិត​ទេ យើង​ប្រើ​វា​ដើម្បី​ទៅ​ដល់​ការ​គិត​កម្រិត​ខ្ពស់​ជាង។ ដូច​ជា​ការ​ប្រើ​គ្រឿង​យន្ត​ដើម្បី​សាង​អាគារ​ខ្ពស់ៗ យើង​ប្រើ​ AI ដើម្បី​សាង​គំនិត​ដ៏​អស្ចារ្យ។ គ្រូ​ថ្មី​មិន​បាន​ជំនួស​គ្រូ​ចាស់​ទេ គ្រាន់​តែ​ជួយ​ឱ្យ​គ្រូ​ចាស់​បង្រៀន​បាន​លឿន​ជាង​មុន។

យើង​នៅ​តែ​ជា​អ្នក​សម្រេច​ចិត្ត។ យើង​នៅ​តែ​ជា​អ្នក​បង្កើត។ យើង​នៅ​តែ​ជា​អ្នក​ដែល​ដាក់​អារម្មណ៍​ចូល​ក្នុង​បទ​ភ្លេង និង​ស្នេហា​ចូល​ក្នុង​សំណេរ។ AI គ្រាន់​តែ​ជា​ដៃ​គូ​ដែល​ឈរ​នៅ​ខាង​ក្រោយ ដើម្បី​ជួយ​យើង​ធ្វើ​ឱ្យ​ល្អ​ជាង។ ប្រសិន​បើ​យើង​បាត់​បង់​សមត្ថភាព វា​មិន​មែន​ដោយ​សារ​ AI ទេ គឺ​ដោយ​សារ​យើង​ខ្លួន​ឯង​បាន​បោះ​បង់​ការ​គិត។

AI មិន​មែន​ជា​គន្លឹះ​ដែល​បើក​ទ្វារ​ទៅ​រក​ការ​បាត់​បង់​សមត្ថភាព​នោះ​ទេ។ វា​ជា​គន្លឹះ​ដែល​បើក​ទ្វារ​ទៅ​រក​សក្តានុពល​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​មនុស្ស។ ប្រសិន​បើ​យើង​ប្រើ​វា​ដោយ​ប្រាជ្ញា យើង​នឹង​មិន​បាត់​បង់​សមត្ថភាព​ទេ យើង​នឹង​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ដែល​មាន​សមត្ថភាព​ច្រើន​ជាង​មុន។