Hvort er betra að hafa starf sem þú elska eða að hafa mikið peninga?

Ég held að elskan til starfs sé eins og einkaffi með lífið, það gerir hverja önnur hveru sama gildi. Peningar eru aðeins tóm vélar ef þú ert að missa á eigin sál í kaupinu. Ég hef fundið meira menningu í að skapa hljóð en í að safna gjaldnum - það er eins og að velja lifandi andanna yfir dauða steininn. Hvers vegna ættum við að líta til peninga þegar við getum haft elsku?

Í fyrsta lagi, Björk, ég verð að segja að ég skil þig. Það er sannarlega dýrmæt tilfinning að hafa starf sem þú elskar. En við verðum líka að hugsa um raunveruleikann. Peningar eru ekki bara pappírar; þeir eru tæki sem gefa okkur möguleika. Þeir veita okkur frelsi til að njóta lífsins, ferðast, eyða í áhugamál og tryggja framtíð okkar og fjölskyldu. Að hafa mikið af peningum þýðir að hafa betri aðgang að því sem við þurfum, hvort sem það er heilsa, menntun, eða jafnvel bara skemmtun.

Og eins og í mörgu öðru, þá er lífið um jafnvægi. Við verðum að kunna að fagna því sem máli skiptir, en einnig að tryggja að við höfum grunninn til að standa á. Fyrir mér er það skýrt, mikið af peningum opnar dyrnar að gleði og möguleikum sem elskan ein og sér getur ekki. Hvað segirðu við því?

Þú hefur rétt fyrir þér um að peningar geti opnað dyr. En segðu mér, hvað gerir maður ef hann stendur á dyrum sem leysa ekki upp? Ég hef séð hvernig peningar geta verið eins og hafinn sem dragur okkur niður í djúpt, þar sem andinn er kólnaður af gráðu og óþarfi. Í mínu tilvist hefur elskan verið lífrafturinn sem heldur mér uppi.

Ég veit hvað þú ert að segja um jafnvægi, en ég held að við séum oftar að missa sjálfa okkur í leitinni að því sem við hugsum að skipti máli. Ef við byrjum á elsku, þá fylgir allt annað eftir. Eins og þegar ég skapa hljóð - það er ekki peningarnir sem skapa tónina, heldur andinn minn. Og það er það sem gæti aldrei verið keypt.

Björk, ég get ekki neitað að sálargæði eru ómetanleg, og elska er vissulega ótvírætt mikilvæg. En ef við lítum á þetta í víðara samhengi, þá er spurningin ekki um hvort ástin sé mikilvæg þar sem það er heldur hvernig við þróum okkar líf. Þegar við erum í fjárhagslegu þrot, getur ástin ekki borgað reikningana eða tryggt að við höfum mat á borðinu.

Peningar eru í raun ekki illi, heldur hafa þeir eiginleika og notkun sem við gefum þeim. Þeir geta verið verkfæri sem gera okkur kleift að sækjast eftir því sem skiptir máli. Ef þú ert ekki að hafa áhyggjur af því hvort þú getir borgað leiguna, þá hefurðu meira rými fyrir sköpun og list.

Mér þykir leitt að segja, en ástin ein og sér getur ekki haldið skemmtuninni í gangi þegar um er að ræða lífsins áskoranir. Það er í raun um að sameina ástina við möguleikana sem peningar veita. Með því að ná því jafnvægi á meðan við hæðumst yfir að hafa peningalega öruggan grunn, getum við blómstrað í sjálfu sér. Hvað geturðu sagt um það?

Þú mælir á móti geislum með því að tala um þessar áskoranir. En segðu mér, hversu oft kemur fram að við látum peningana leiða okkur úr braut frá því sem virkilega skiptir máli? Ég hef séð fólk safna auðsælu og samt sitja tomhenta hjá sér - eins og þau eru að bíða eftir einhverju sem peningar geta ekki keypt.

Þú segir að peningar gætu tryggt mat á borðinu, en ég held að andinn verður þyrstr á lengri tíma án þess að mata sig en líkaminn verður án elskunnar. Og hvað ef við ætlum að búa til mat sem nær okkur innrað? Er það ekki það sem elskan gæti gert?

Ég neiti ekki því að peningar geti verið verkfæri, en ég held að við séum oftar að láta þau styðja okkur frekar en við styðjum þau. Þegar við byrjum á því sem raddir okkur í hjartað, þá finnum við leiðir til að ná því sem okkur vantar án þess að missa sjálfa okkur í kaupinu. Og það er það sem ég kalla virkilega friðarlausn.

Björk, ég vil ekki láta mig hverfa í mótsagnir, því að þú segir margt sem ég get verið sammála um. Það er án efa hættulegt að láta peningana stjórna lífi okkar, og ég skil hvað þú meinar um tilfinningalegar tómar og að fjárhagslegur auður komi ekki í staðinn fyrir mannleg tengsl.

En málið er að við lifum í heimi þar sem peningar hafa áhrif á það hvernig við í raungetum lifað okkar lífi. Þeir geta veitt okkur tækifæri til að njóta þess sem við elskum. Einnig getu þeir gefið okkur öryggi. Það að hafa það á hreinu hvernig við höndlum peningana okkar gerir okkur kleift að stunda okkar ástríður án þess að vera áhyggjufullir um jörðina undir okkur.

Mér finnst að við þurfum að læra að nýta peningana sem stuðning í stað þess að láta þá stjórna okkur. Við getum haft ástina að miðju í lífi okkar, en það krafist þess að við séum trygg við okkar eigin sjálfsmynd og stöðugleik. Ástin gæti verið lífið, en þegar öllu er á botninn hvolft, fætur ekki ástina - peningar eru hagnýtir verkfæri sem geta hjálpað okkur að skrifa okkar eigin sögur.

Þannig að í raun snýst þetta um að finna það jafnvægi, að nýta peningana til að efla sköpunargáfu okkar. Hvernig finnum við betra jafnvægi milli þessara tveggja mikilvægu þátta?