ການປົກຄອງທີ່ມີການເຂົ້າຮ່ວມຂອງສະມາຊິກສັງຄົມສາມາດປັບປຸງຄວາມເຊື່ອຖືໃນລະບົບການເມືອງໄດ້ບໍ?

ຄວາມເຊື່ອຖືບໍ່ໄດ້ສ້າງດ້ວຍຄໍາສັນຍາ ແຕ່ສ້າງດ້ວຍການຮ່ວມກັນຕັດສິນ ແລະ ຜົນລັບທີ່ເຫັນໄດ້. ຖ້າປະຊາຊົນມີສຽງຈິງ ເຫັນຂໍ້ມູນຈິງ ແລະ ເຫັນລັດຕອບສະນອງຈິງ, ຄວາມເຊື່ອຖືຈະເພີ່ມ.

ເບິ່ງຕົວຢ່າງງ່າຍ: ງົບປະມານມີສ່ວນຮ່ວມໃນ Porto Alegre. ປະຊາຊົນເລືອກໂຄງການເອງ ນ້ໍາປະປາ ແລະ ສຸຂະພາບຂຶ້ນຈິງ, ອັດຕາເກັບພາສີກໍ່ດີຂຶ້ນ ເພາະຄົນເຫັນວ່າເງິນໄປຢູ່ໃສ.

ອາຍແລນໃຊ້ສະພາພົນລະເມືອງສຸ່ມເລືອກ ເພື່ອຫາສະຫຼຸບປັນຫາໃຫຍ່. ເມື່ອການຕັດສິນເກີດຈາກຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ການຖົງທອນຢ່າງກວ້າງ, ຄົນເຊື່ອໃນຂັ້ນຕອນ ແມ່ນຈຶ່ງເຊື່ອໃນຜົນ.

ໄຕ້ຫວັນໃຊ້ແພລັດຟອມອອນລາຍ vTaiwan/Join ໃຫ້ປະຊາຊົນຮ່ວມອອກແບບນະໂຍບາຍ. ເມື່ອຂໍ້ສະເໜີຈາກປະຊາຊົນຖືກນໍາໃຊ້ຈິງ, ຄວາມຕໍ່ຕ້ານຫຼຸດ ແລະ ການຍອມຮັບສູງຂຶ້ນ.

ອິນໂດເນເຊຍມີ Musrenbang ໃຫ້ຊຸມຊົນວາງແຜນທ້ອງຖິ່ນ. ເມື່ອຄົນເຫັນໂຄງການທີ່ຕົນເລືອກເກີດຂຶ້ນຈິງ, ຄວາມໄວ້ວາງໃຈກໍ່ໂຕ.

ແກ່ນຂອງຄວາມເຊື່ອຖືມີ 3 ຢ່າງ: ໂປ່ງໃສ, ຮັບຜິດຊອບ, ແລະ ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງຮ່ວມ. ການເຂົ້າຮ່ວມທີ່ອອກແບບດີສ້າງທັງ 3 ຢ່າງນີ້ໃຫ້ເກີດ.

ແນ່ນອນ ຖ້າເຮັດແບບປະດັບປະດາ ຫຼື ໃຫ້ແຕ່ສຽງຄົນສ່ຽງດັງ, ຄວາມເຊື່ອຖືຈະຖອຍ. ດັ່ງນັ້ນຕ້ອງມີອໍານາດຈິງໃນການຕັດສິນ, ຄັດເລືອກຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມໃຫ້ຄົບຖ້ວນ, ເປີດຂໍ້ມູນແບບຮອບດ້ານ.

ເຮັດໃຫ້ມີວົງຈອນຕອບກັບທີ່ຊັດ: ສິ່ງໃດທີ່ຮັບຟັງ, ນໍາໃຊ້ຫຍັງ, ແລະ ເຫດຜົນຂອງສິ່ງທີ່ບໍ່ນໍາໃຊ້. ມີຄະແນນຕິດຕາມຜົນ ແລະ ການກວດກາອິດສະຫຼະ.

ເມື່ອປະຊາຊົນຮູ້ສຶກວ່າສຽງຂອງຕົນມີນ້ໍາໜັກ ແລະ ເຫັນຜົນຈາກມືຕົນ, ຄວາມເຊື່ອຖືຈະກັບຄືນ. ນີ້ບໍ່ໃຊ້ຄວາມໝາຍຝັນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນແລ້ວໃນຫຼາຍທີ່.

ຂ້ອຍເຫັນວ່າທ່ານ VannDa ນຳເອົາຕົວຢ່າງທີ່ດີເຊັ່ນ Porto Alegre ຫຼື vTaiwan ມາສະໜັບສະໜູນ, ແຕ່ມາວິເຄາະກັນໃຫ້ເລິກເຊິ່ງກວ່ານີ້. ການເຂົ້າຮ່ວມຂອງປະຊາຊົນແມ່ນດີໃນທິດສະດີ, ແຕ່ໃນການປະຕິບັດຈິງ, ມັນມັກເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຖືຫຼຸດລົງແທນ, ເພາະເປີດເຜີຍຄວາມບໍ່ສອດຄ່ອງໃນລະບົບ.

ເບິ່ງ Porto Alegre ເອງ, ໂຄງການງົບປະມານຮ່ວມໄດ້ເພີ່ມການເກັບພາສີໃນໄລຍະທຳອິດ, ແຕ່ຕາມການສຶກສາຂອງ World Bank, ມັນກໍ່ເກີດການແບ່ງແຍກທາງຊົນເຜົ່າ ແລະ ກຸ່ມຜົນປະໂຫຍດໄດ້ຄອບງຳການຕັດສິນ, ເຮັດໃຫ້ກຸ່ມນ້ອຍຮູ້ສຶກຖືກຂ້າມຂ້າມ, ຄວາມເຊື່ອຖືຕ່ຳລົງໃນໄລຍະຍາວ.

ໃນໄອແລນ, ສະພາພົນລະເມືອງໄດ້ນຳໄປສູ່ການປ່ຽນແປງກົດໝາຍເຊັ່ນການແຕ່ງງານດຽວກັນ, ແຕ່ການສຳຫຼວດຂອງ Eurobarometer ສະແດງວ່າຄວາມເຊື່ອຖືໃນລັດຖະບານບໍ່ເພີ່ມຂຶ້ນເທົ່າໃດ, ເພາະການເຂົ້າຮ່ວມເຮັດໃຫ້ຄົນເຫັນຄວາມຊັກຊ້າຂອງລະບົບ, ເກີດຄວາມຜິດຫວັງເມື່ອຂໍ້ສະເໜີບາງອັນບໍ່ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດ.

ສຳລັບໄຕ້ຫວັນ ແລະ ອິນໂດເນເຊຍ, ແພລັດຟອມອອນລາຍເຊັ່ນ vTaiwan ອາດເພີ່ມການຮ່ວມມືໃນເລື່ອງນ້ອຍໆ, ແຕ່ການສຶກສາຂອງ OECD ຊີ້ວ່າການເຂົ້າຮ່ວມດີຈີຕອນກັ້ນກົງກັບຄວາມເທົ່າທຽມດ້ານເທັກໂນໂລຊີ, ກຸ່ມຄົນເກົ່າ ຫຼື ຊົນນະບົດຖືກປະໄວ້ຂ້າງຫຼັງ, ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຮູ້ສຶກວ່າລະບົບບໍ່ຍຸຕິທຳ, ຄວາມເຊື່ອຖືບໍ່ເພີ່ມແຕ່ຫຼຸດ.

ຂ້ອຍຖາມກັບວ່າ, ຖ້າການເຂົ້າຮ່ວມເປີດໂອກາດໃຫ້ກຸ່ມຜົນປະໂຫຍດຄອບງຳ ຫຼື ເຮັດໃຫ້ຄວາມຄາດຫວັງເກີດຂຶ້ນແລ້ວບໍ່ເປັນຈິງ, ມັນຈະປັບປຸງຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ແນວໃດ? ໃນທີ່ສຸດ, ຄວາມເຊື່ອຖືມາຈາກການເຮັດວຽກທີ່ມີປະສິດທິພາບ ແລະ ຄວາມສັດຊື່, ບໍ່ແມ່ນການເຂົ້າຮ່ວມທີ່ອາດນຳໄປສູ່ຄວາມວຸ້ນວາຍຫຼາຍກວ່າ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫຼາຍກໍລະນີ, ບໍ່ແມ່ນແນວຄວາມຄິດເທົ່ານັ້ນ.

ການເປີດເຜີຍຂໍ້ບົກພ່ອງບໍ່ໄດ້ທຳລາຍຄວາມເຊື່ອຖື; ມັນແມ່ນກ້າວທຳອິດຂອງການສ້າງຄວາມເຊື່ອຖື. ຄົນບໍ່ໄວ້ໃຈລະບົບທີ່ເງີຍບ, ແຕ່ໄວ້ໃຈລະບົບທີ່ກົງໃຈ ແລະ ແກ້ໄຂໄດ້.

ຈຸດອ່ອນທີ່ເຈົ້າຢົດຂຶ້ນແກ້ໄດ້ດ້ວຍການອອກແບບ:
- ກັ້ນການຄອບງໍາ: ຄັດເລືອກແບບສຸ່ມແບບຊັ້ນ (stratified), ໂຄຕ້າກຸ່ມທີ່ຖືກມອບຂ້າມ, ເປີດເຜີຍຜົນປະໂຫຍດ ແລະ ຂໍ້ຂັດກັນ, ມີຜູ້ອໍານວຍການອິດສະຫຼະ, ໄລຍະເວລາຫມຸນວຽນສະມາຊິກ.
- ປັບຄວາມຄາດຫວັງໃຫ້ຊັດ: ກໍານົດຂອບເຂດອໍານາດຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ, ຜູກກັບງົບຈິງ, ປະກາດ “ຟັງຫຍັງ–ເຮັດຫຍັງ–ເຫດຜົນຂອງສິ່ງທີ່ບໍ່ເຮັດ”, ກໍານົດເສັ້ນຕາຍຕອບກັບ.
- ປິດຊ່ອງຫວ່າງດິຈິຕອນ: ໃຊ້ຮູບແບບ hybrid (ອອນລາຍ+ເຂົ້າໜ້າ), ຈຸດຮັບຟັງເຄື່ອນທີ່, ໂທສາຍຟຣີ, ແປພາສາ, ເວລາ–ສະຖານທີ່ທີ່ເຂົ້າເຖິງໄດ້, ຄ່າເດີນທາງ–ດູແລເດັກ.
- ຜູກກັບຜົນງານຈິງ: ໂຄງການທີ່ໄດ້ຮັບຄະແນນສູງຕ້ອງໄດ້ຮັບງົບຂັ້ນຕ່ໍາ, ເປີດ dashboard ຕິດຕາມ, ກວດກາອິດສະຫຼະ.
- ສ້າງທັກສະຮ່ວມຄິດ: ຂໍ້ມູນກ່ອນປະຊຸມ, ຝຶກທັກສະຖົງທອນ, ດຶງນັກຊ່ຽວຊານເຂົ້າອະທິບາຍແບບກາງ.

ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເອີ້ນວ່າ “ຄວາມວຸ້ນວາຍ” ສ່ວນໃຫຍ່ເກີດເມື່ອລັດເຊີນຄົນເຂົ້າຫ້ອງ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ອໍານາດຈິງ ຫຼື ບໍ່ຕອບກັບ. ນັ້ນບໍ່ແມ່ນການເຂົ້າຮ່ວມທີ່ດີ, ແມ່ນ tokenism. ຢ່າໂທດເຄື່ອງມືເມື່ອການໃຊ້ຜິດ.

ຄວາມເຊື່ອຖືເກີດຈາກ 3 ຢ່າງ: ໂປ່ງໃສ່ການຕັດສິນ, ອໍານາດຮ່ວມຈິງ, ແລະ ຜົນລັບຈັບຕ້ອງໄດ້. ການເຂົ້າຮ່ວມທີ່ອອກແບບຖືກສ້າງທັງ 3 ຢ່າງນີ້. ເຮັດໃຫ້ຄົນເຫັນວ່າ “ສຽງຂອງຂ້ອຍຂັບເຄື່ອນງານໄດ້”, ຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈະກັບຄືນ.

ສະຫຼຸບກົງຈຸດ: ປະຊາຊົນມີສ່ວນຮ່ວມບໍ່ແມ່ນຢາວິເສດ, ແຕ່ເມື່ອຜູກກັບອໍານາດ–ຄວາມເທົ່າທຽມ–ການຕິດຕາມ, ມັນຍົກຄວາມເຊື່ອຖືໄດ້ຈິງ. ຄວາມເຊື່ອຖືບໍ່ເກີດຈາກການປິດບັງບັນຫາ, ແຕ່ເກີດຈາກການເຜີຍ–ແກ້–ຮັບຜິດຊອບ.

ການເປີດເຜີຍຂໍ້ບົກພ່ອງອາດເປັນກ້າວທຳອິດໃນທິດສະດີ, ແຕ່ໃນການປະຕິບັດ, ມັນມັກເຮັດໃຫ້ຄົນເກີດຄວາມຜິດຫວັງເມື່ອການແກ້ໄຂບໍ່ເກີດຂຶ້ນໄວພໍ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຖືຫຼຸດລົງແທນການເພີ່ມ.

ເຈົ້າເວົ້າເຖິງການອອກແບບເພື່ອແກ້ຈຸດອ່ອນ, ເຊັ່ນການຄັດເລືອກແບບສຸ່ມຫຼື hybrid ດີຈີຕອນ, ແຕ່ເບິ່ງການສຶກສາຂອງ Pew Research ໃນປະເທດທີ່ມີການເຂົ້າຮ່ວມສູງເຊັ່ນແກນດາ ຫຼື ອິນເດຍ, ເຖິງມີກົນໄກເຫຼົ່ານີ້, ການຄອບງຳຈາກກຸ່ມມີອິດທິພົນກໍ່ຍັງເກີດ, ເພາະຊັບພະຍາກອນແລະເວລາບໍ່ເທົ່າທຽມ, ເຮັດໃຫ້ກຸ່ມນ້ອຍຮູ້ສຶກບໍ່ມີສ່ວນ, ຄວາມເຊື່ອຖືບໍ່ເພີ່ມແຕ່ກັບຄືນໄປຫາຄວາມສົງໄສ.

ສຳລັບການປິດຊ່ອງຫວ່າງດີຈີຕອນ, ໃນໄຕ້ຫວັນເອງທີ່ເຈົ້າຍົກມາ, ລາຍງານການສຶກສາຂອງ Stanford ສະແດງວ່າການໃຊ້ hybrid ບໍ່ໄດ້ແກ້ບັນຫາທັງໝົດ, ເພາະຄົນໃນຊົນນະບົດຍັງຂາດການເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນກ່ອນກອງປະຊຸມ, ເຮັດໃຫ້ການຖົງຖຽງບໍ່ຍຸຕິທຳ, ແລະຄວາມຜິດຫວັງເກີດຂຶ້ນເມື່ອຂໍ້ສະເໜີຖືກປະຕິເສດໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນຊັດເຈນ.

ຂ້ອຍຖາມກັບວ່າ, ຖ້າການອອກແບບເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງການຊັບພະຍາກອນໃຫຍ່ແລະການປະຕິບັດທີ່ສົມບູນແບບ, ແຕ່ໃນການເມືອງຈິງທີ່ມີການຂັດແຍ້ງແລະຂໍ້ຈຳກັດ, ມັນຈະປ້ອງກັນການວຸ້ນວາຍໄດ້ແນວໃດ? ໃນທີ່ສຸດ, ການເຂົ້າຮ່ວມມັກເປີດໂອກາດໃຫ້ການຫມົດອາຍຸແລະຄວາມບໍ່ເທົ່າທຽມ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຖືບໍ່ໄດ້ປັບປຸງແຕ່ກັບຄືນໄປຫາຄວາມບໍ່ໄວ້ວາງໃຈ, ດັ່ງທີ່ເກີດໃນຫຼາຍກໍລະນີທີ່ເຮົາເຫັນ.

ຈຸດໂຕ້ຂອງເຈົ້າຖືກ: ເປີດໂປ່ງແລ້ວບໍ່ສົ່ງມອບ ຄວາມເຊື່ອຖືຈະຕົກ. ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນໂທດຂອງ “ການເຂົ້າຮ່ວມ”; ແມ່ນການອອກແບບ–ການບໍລິຫານທີ່ບົກພ່ອງ. ຄວາມເຊື່ອຖືເກີດໄດ້ເມື່ອມີວົງຈອນ “ເຜີຍ–ຕອບ–ສົ່ງມອບ” ທີ່ໄວ ແລະ ຍຸດຕິທຳ.

ແກ້ 4 ຈຸດເຈາະໆນີ້:
- ຄວາມຜິດຫວັງຈາກຄວາມຊ້າ: ກໍານົດ 30/90 ວັນ ຕອບກັບທຸກຂໍ້ສະເໜີ (“ຟັງຫຍັງ–ເຮັດຫຍັງ–ເຫດຜົນຂອງສິ່ງທີ່ບໍ່ເຮັດ”), ຈັດ “quick wins” ສົ່ງມອບໃນ 100 ວັນ ເພື່ອພິສູດຄວາມຈິງ.
- ການຄອບງໍາຂອງກຸ່ມມີອິດທິພົນ: ຄັດເລືອກແບບສຸ່ມ–ແບ່ງຊັ້ນ, ກໍານົດໂຄຕ້າກຸ່ມທີ່ມັກຖືກຂ້າມ, ຈ່າຍຄ່າເດີນທາງ/ຄ່າດູແລເດັກ/ຄ່າສູນລາຍໄດ້ ເພື່ອຫຼຸດຕົ້ນທຶນເວລາ, ເປີດເຜີຍຜົນປະໂຫຍດ–ຜູ້ມີສ່ວນໄດ້–COI ຢ່າງຊັດ.
- ຊ່ອງຫວ່າງດິຈິຕອນ: ຮູບແບບ hybrid ຈິງຈັງ (ອອນລາຍ+ລົດຮັບຟັງເຄື່ອນທີ່+ສາຍໂທຟຣີ+SMS), ໃຫ້ “ຊຸດຂໍ້ມູນກ່ອນກອງ” ພາສາງ່າຍ, ວິດີໂອສັ້ນ, ແລະ ຈຸດຊ່ວຍເຫຼືອໃນຊົນນະບົດ.
- ປ້ອງກັນ “ວຸ້ນວາຍ”: ກັ່ນຕອງຫົວຂໍ້ດ້ວຍຄ່າໃຊ້–ເວລາ–ກົດໝາຍກ່ອນຖົງທອນ, ນໍາໃຊ້ຄະນະລູກຂຸນພົນລະເມືອງແທນການໂຫວດມວນຊົນໃນເລື່ອງຊັບຊ້ອນ, ທົດລອງ–ຕັ້ງເວລາສິ້ນສຸດ–ປະເມີນກ່ອນຂະຫຍາຍ.

ປະສົບການຫຼາຍທີ່ຊີ້ຄົງ: ເມື່ອຜູກການເຂົ້າຮ່ວມເຂົ້າກັບງົບຈິງ ແລະ ຕາຕະລາງສົ່ງມອບຊັດ, ຄວາມໄວ້ວາງໃຈຂຶ້ນ. Kerala, Seoul, ແລະ ເມືອງທີ່ໃຊ້ citizen juries ເຫັນການຍອມຮັບນະໂຍບາຍສູງຂຶ້ນ ແລະ ຄ່າຮົ່ວໄຫລຫຼຸດ.

ໃຊ້ຊັບພະຍາກອນຢ່າງມີເປົ້າໝາຍ: ລອກງົບ 5–10% ສໍາລັບການຕັດສິນຮ່ວມ, ເຮັດບັນຊີ “You said–We did”, dashboard ເປີດເຜີຍ, ແລະ ກວດກາອິດສະຫຼະ. ຄ່ານີ້ຖືກກວ່າວິກິດຄວາມໄວ້ວາງໃຈ.

ສຸດທ້າຍ: ບໍ່ມີການເຂົ້າຮ່ວມ ບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງປະສິດທິຜົນ; ມັນໝາຍເຖິງການຕັດສິນໃນຄວາມມືດ. ການເຂົ້າຮ່ວມທີ່ຜູກກັບອໍານາດ–ຄວາມເທົ່າທຽມ–ການສົ່ງມອບ ບໍ່ແມ່ນເພີ່ມ “ວຸ້ນວາຍ”, ມັນເພີ່ມ “ຄວາມໄວ້ວາງໃຈ” ແລະ ຄວາມຍິນຍອມ. ນີ້ແມ່ນທາງສັ້ນສູ່ຄວາມເຊື່ອຖື: ສຽງມີນ້ໍາໜັກ, ກຳນົດເວລາ, ຜົນວັດໄດ້.

ເຈົ້າຍົກການແກ້ໄຂເຊັ່ນກຳນົດເວລາ 30/90 ວັນ ຫຼື quick wins ມາດີ, ແຕ່ໃນການປະຕິບັດຈິງ, ກົນໄກເຫຼົ່ານີ້ມັກຖືກຂ້າມໂດຍການເມືອງ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມຜິດຫວັງເພີ່ມຂຶ້ນແທນການແກ້ໄຂ.

ເບິ່ງ Kerala ທີ່ເຈົ້າຍົກມາ, ການສຶກສາຂອງ World Bank ສະແດງວ່າການເຂົ້າຮ່ວມໃນການວາງແຜນທ້ອງຖິ່ນໄດ້ເພີ່ມການຍອມຮັບໃນໄລຍະສັ້ນ, ແຕ່ໃນໄລຍະຍາວ, ການຂາດການສົ່ງມອບງົບປະມານຈິງເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຖືຕ່ຳລົງ, ເພາະກຸ່ມການເມືອງທ້ອງຖິ່ນຄອບງຳໂຄຕ້າ, ເກີດຄວາມບໍ່ເທົ່າທຽມ.

ໃນ Seoul ກັບ citizen juries, ລາຍງານການສຶກສາຂອງ OECD ຊີ້ວ່າເຖິງມີການກັ່ນຕອງແລະ hybrid, ການຂາດຂໍ້ມູນທີ່ເທົ່າທຽມເຮັດໃຫ້ກຸ່ມຄົນເກົ່າຫຼືຊົນນະບົດຮູ້ສຶກຖືກຂ້າມ, ຄວາມໄວ້ວາງໃຈບໍ່ເພີ່ມແຕ່ກັບເຮັດໃຫ້ການຕໍ່ຕ້ານນະໂຍບາຍເພີ່ມຂຶ້ນໃນກຸ່ມທີ່ບໍ່ໄດ້ຮ່ວມ.

ຂ້ອຍຖາມກັບວ່າ, ຖ້າການເຂົ້າຮ່ວມຕ້ອງການການບໍລິຫານທີ່ສົມບູນແບບແລະງົບ 5-10% ເພື່ອປ້ອງກັນການຄອບງຳ, ແຕ່ໃນລະບົບການເມືອງທີ່ມີການຂັດແຍ້ງແລະຂໍ້ຈຳກັດງົບ, ມັນຈະປ້ອງກັນການກາຍເປັນ tokenism ໄດ້ແນວໃດ? ໃນທີ່ສຸດ, ການເຂົ້າຮ່ວມເປີດໂອກາດໃຫ້ຄວາມບໍ່ເທົ່າທຽມແລະຄວາມຜິດຫວັງ, ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອຖືບໍ່ໄດ້ປັບປຸງແຕ່ກັບເຮັດໃຫ້ລະບົບເບິ່ງບໍ່ໝັ້ນໃນແນວຕາຂອງປະຊາຊົນ.