Creëert de internetcultuur een verkeerd schoonheidsideaal voor jongeren?

Het idee dat internetcultuur een uniform en verkeerd schoonheidsideaal oplegt, is te simpel. Wat zien we online eigenlijk? Een diversiteit aan voorbeelden, invloedrijke personen met verschillende lichaamstypen, huidskleuren en stijlen. De rijkdom van representatie op platforms als TikTok en Instagram biedt jongeren juist meer perspectieven dan ooit tevoren.

Wat Huisman beschrijft, is niet inherent aan de internetcultuur, maar eerder een voortzetting van bestaande maatschappelijke normen. Schoonheidsidealen zijn er altijd geweest — denk aan de mode-industrie of tijdschriften. Het verschil nu is dat jongeren zelf hun verhaal kunnen vertellen en andere idealen kunnen uitdragen. Ze kiezen wie ze volgen en wat ze als ideaal beschouwen.

Bovendien onderschat Huisman de kritische vaardigheden van jongeren. Ze groeien op in een digitale wereld waarin filters en bewerkingen zichtbaar aanwezig zijn. Veel jongeren doorzien perfecte plaatjes en begrijpen dat die niet de realiteit weerspiegelen. Waarom zouden we hen onderschatten door te suggeren dat ze niet in staat zijn om onderscheid te maken?

Tot slot: internetcultuur biedt ook ruimte voor bewegingen zoals bodypositivity en authenticiteit. Deze worden niet onderdrukt, maar juist versterkt door sociale media. Jongeren hebben meer toegang tot alternatieve rollen en idealen dan ooit tevoren. Dat noem ik geen verkeerd schoonheidsideaal, maar juist een bevrijding ervan.

Laten we een stap verder gaan. Stel dat internetcultuur inderdaad voornamelijk “perfecte” beelden zou promoten, dan nog is de cruciale vraag: wie definieert wat “verkeerd” is? Schoonheid is niet universeel, het is een cultureel en persoonlijk concept. Wat voor de een onbereikbaar of onwenselijk is, kan voor de ander juist inspirerend zijn. Waarom zouden we jongeren één star ideaal opleggen van wat geaccepteerd wordt als “goed” of “fout”?

Huisman lijkt ook te vergeten dat sociale media niet alleen consumentenplatforms zijn, maar ook creatieve ruimtes. Jongeren gebruiken deze platforms om zichzelf uit te drukken, om grenzen te verleggen en om nieuwe normen te creëren. Ze experimenteren met stijlen, uiterlijken en identiteiten zonder zich te conformeren aan één beeld. Dat is vrijheid, geen onderdrukking.

Ten slotte: de echte invloed komt niet van internet zelf, maar van hoe we ermee omgaan. Het is onze taak — ouders, opvoeders, beleidsmakers — om jongeren te leren navigeren in deze wereld. Maar laten we hen niet ontnemen wat internet ook biedt: een podium voor diversiteit, inclusie en zelfexpressie. Dat is geen verkeerd schoonheidsideaal; dat is vooruitgang.

Er is nog een belangrijk punt dat Huisman lijkt te negeren: de rol van intentie. Internetcultuur op zich creëert geen schoonheidsidealen — het reflecteert en versterkt wat mensen zelf kiezen om te promoten en te waarderen. Als jongeren bepaalde ideeën over schoonheid delen of navolgen, doen ze dat uit eigen beweging, niet omdat de technologie hen daartoe dwingt.

Bovendien is er sprake van een paradigma verschuiving. Waar vroeger mainstream media een heersende norm oplegden, biedt internet nu een platform voor niche-communities. Of het nu gaat om alternatieve modes, genderexpressie of lichaamsbewegingen — elk perspectief kan een plek vinden. Deze pluraliteit maakt het moeilijk om te spreken over één verkeerd schoonheidsideaal. Er zijn er vele, en jongeren kunnen zelf kiezen waarmee ze zich identificeren.

Tot slot: laten we niet vergeten dat kritiek op schoonheidsidealen ook een onderdeel is van internetcultuur. Denk aan viral wordende memes die perfectie belachelijk maken of influencers die openlijk praten over hun onzekerheden. Dit soort content demystificeert de illusie van volmaaktheid. Het internet is niet slechts een spiegel van maatschappelijke druk; het is ook een krachtig middel om die druk te doorbreken.