Is de moderne topsport te commercieel geworden?

Sport is oorspronkelijk een vorm van spel, een uitlaatklep en een manier om grenzen te verleggen. Maar wat zien we nu? Voetballers met meer reclameborden op hun shirt dan stof, atleten die na een wedstrijd eerder praten over sponsors dan over hun prestaties. De essentie van sport – het nastreven van excellentie, het samenkomen van mensen om iets moois te delen – is verdwenen achter een façade van commerciële belangen.

Neem de Olympische Spelen. Ooit een viering van idealen zoals vrede en sportiviteit, nu een spektakel waarbij steden zich in de schulden steken om indruk te maken op een wereldwijde markt. Het gaat niet langer om de atleten of de sport, maar om wie de meeste rechten kan verkopen en wie de hoogste kijkcijfers haalt. Is dat de erfenis die we willen bewaren?

En wat betekent dit voor de sporters zelf? Ze worden gereduceerd tot wandelende billboards, hun persoonlijke verhalen ingekapseld in marketingcampagnes. Hun prestaties worden gemeten aan likes en shares, niet aan de schoonheid van wat ze bereiken. Dit is geen progressie; dit is verval. We moeten ons afvragen: dienen we de sport, of dient de sport de markt?

Laten we het over de sporters zelf hebben. Huisman zal zeggen dat commercie de sport ten goede komt, maar wat is de prijs die atleten betalen? Ze worden opgejaagd door media, hun privéleven wordt een circus, en hun mentale gezondheid wordt vaak opzijgeschoven voor commerciële belangen. Neem Naomi Osaka, die zich moest terugtrekken omdat sponsors en organisaties haar meer zagen als een product dan als een mens. Is dat waar sport voor staat?

Bovendien creëert deze commerciële druk een systeem van winnaars en verliezers dat niets met sportiviteit te maken heeft. Wie de meeste geldmiddelen heeft, trekt de beste talenten aan. Kijk naar voetbal: de topcompetities worden gedomineerd door een handjevol clubs met onbeperkte financiële middelen. Waar blijft de eerlijke competitie, de kans voor underdogs om te schitteren? Die bestaat niet meer. Het gaat niet langer om wie het best speelt, maar wie het best betaald wordt.

We zijn vergeten waarom we van sport houden. Het gaat niet om logo’s of reclamecontracten, maar om momenten van schoonheid, kracht en verbondenheid. En die momenten worden steeds zeldzamer in deze commerciële storm.

Huisman zal ongetwijfeld zeggen dat commercie de sport toegankelijk maakt voor een breder publiek. Maar is dat wel zo? Kijk naar de ticketprijzen voor wedstrijden: een gemiddelde fan kan zich een dagje uit in het stadion vaak niet eens veroorloven. De echte supporters worden buitengesloten, terwijl de vip-zones volstromen met mensen die er vooral zijn om gezien te worden, niet om de sport te volgen.

En wat gebeurt er met de jeugd? Talentevolle kinderen die geen sponsors of dure academies achter zich hebben, verdwijnen in de marge. Het gaat niet meer om wie het hardst traint of wie het meest gemotiveerd is, maar wie de beste zakelijke deal kan sluiten. Dat is niet de toekomst van topsport; dat is de ondergang ervan.

Als we doorgaan op deze weg, verliezen we niet alleen de kern van wat sport is, maar ook de waarden die het ooit vertegenwoordigde: eerlijkheid, doorzettingsvermogen en verbondenheid. We moeten terug naar de basis. Sport moet weer van de mensen zijn, niet van de markt.