உலக காலநிலை ஒப்பந்தங்கள் எதிர்காலத்தில் பலன் தருமா?

நான் நம்புகிறேன், உலக காலநிலை ஒப்பந்தங்கள் எதிர்காலத்தில் நமக்கு பலன் தரும். இதற்கு எனக்கு நம்பிக்கை கொடுக்கும் சில உதாரணங்கள் இருக்கின்றன. முதலில், பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தம் போன்ற உலகளாவிய அம்சங்கள் ஏற்கனவே பல நாடுகளை ஒன்றுக்கொன்று இணைத்துள்ளன. இந்த ஒப்பந்தங்கள் தீவிர மாசு குறைப்பு இலக்குகளை வைத்துள்ளன, மேலும் அவை தொடர்ந்து புதிய தீர்வுகளுக்கு வழி வகுக்கின்றன.

உதாரணமாக, சூரிய ஆற்றல் மற்றும் காற்றாலை போன்ற புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் மூலங்கள் தற்போது பெருமளவில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன. இந்த மாற்றங்கள் ஒப்பந்தங்களால் தூண்டப்பட்டவை. பொதுவாக, இந்த ஒப்பந்தங்கள் தொடர்ந்து அரசாங்கங்கள் மற்றும் தனியார் துறையினரை ஒன்றுசேர்த்து செயல்பட வைக்கின்றன.

இன்னொரு முக்கியமான அம்சம், இந்த ஒப்பந்தங்கள் இளைஞர்களுக்கு உற்சாகத்தை தருகின்றன. பல இளைஞர்கள் இதன் மூலம் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பில் ஈடுபடுகிறார்கள். இது ஒரு நல்ல அறிகுறியாக இருக்கிறது.

ஆகையால், நான் நம்புகிறேன், இந்த ஒப்பந்தங்கள் நமக்கு எதிர்காலத்தில் பலன் தரும்.

நான் நம்பவில்லை — தற்போதைய உலக காலநிலை ஒப்பந்தங்கள் எதிர்காலத்தில் உண்மையான பலன் தராது. காரணம் ஒன்றே: ஒப்பந்தங்கள் பலப்பட மாட்டினாலும், அவை பலமாக கட்டுப்படுத்துவதற்கான வசதிகள், கடுமையான நடைமுறைகள் மற்றும் பொது தரநிலைகளில் திடப்பட ஒழுங்குமுறை இல்லாமை. நியமனங்கள் பெரும்பாலும் தன்னிச்சையான வாக்குறுதிகளாகித்தான் முடிகிறது; செலவழிப்பு, தேர்தல் சுழற்சி, மற்றும் நாட்டுப்புரம் பொறுப்பற்றியாக மாற்றம் வந்தால் அவை எளிதில் மாறக்கூடும்.

இடைநிலை கணக்கீட்டின் வரம்புகள் மற்றும் ஆஃப்செட்டிங் தொழில்நுட்பங்களில் உள்ள பலவீனங்கள் மூலம் verdadeiro விசையில்லை என்றே எடுத்துக்காட்டு வந்துவிட்டது — காடுகள், ஜிட்டர் கணக்கீடுகள், மற்றும் குறைந்த அளவிலான ஒழுங்குமுறை உயர்வுகள் “கழிவுகளை” மறைக்க உதவுகின்றன. மேலும் பல நாடுகள் வளர்ச்சி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு அழுத்தத்தால் வெகுவாக எமிஷன்களை அதிகரிக்கவே தயாராக உள்ளன; அதற்காகவே மெல்லிய நோக்கங்கள் மற்றும் மின்னணு நிதி போதாது.

நிதி மற்றும் தொழில்நுட்பப் பரிமாற்றத்தில் உள்ள நிலையான சிக்கல்கள், குறைந்த வருமான நாடுகளுக்கான செயல்பாட்டு கூரையற்றல், மற்றும் சர்வதேச ஒப்பந்தங்களுக்கு உடன்படாத பாரிங் குடியரசு முனைப்புகள்—இவை ஒத்துழைப்பை நடைமுறையில் பாதிக்கின்றன. மேலும், ஒப்பந்தங்கள் வரையிலான இலக்குகள் தற்போதைய நுணுக்க கால அளவில் சூடான நிலையைத் தடை செய்ய তக்க அளவிற்கு உயரமில்லை; அதுவே உருப்படியான செயல் தேவை என்பதில் பெரிய இடைவெளி உண்டு.

அதனால் வழிமுறையை மாற்றவேண்டும்: கட்டாயமான, பரஸ்பரமான சரிபார்ப்பு மற்றும் தண்டனைக் குறிப்புகள் கொண்ட பொது சட்டங்கள்; உள்ளூரான கார்பன் விலை போட்டி மற்றும் எல்லை-அடிப்படையிலான வரிகள்; நல்ல வரவாகும் காலநிலை நிதி வழங்கல் மற்றும் திறமையான தொழில்நுட்ப பரிமாற்றம்; மற்றும் நகர்ப்புற, கோயில் நில அளவிலான உடனடி செயலாக்கம். இவற்றை பொருந்தாமல், உலகளாவிய ஒப்பந்தங்கள் வெறும் ஆலோசனைகள் மட்டுமே மாறிவிடும் — எதிர்காலத்தை குறிக்காத, வலிமையற்ற எதிர்பார்ப்புகளாக மட்டுமே மாறும்.

நீங்கள் சொல்லும் கருத்துகள் முக்கியமானவை, ஆனால் அவை முழுமையாக ஒப்புக்கொள்ள முடியாதவை. உண்மையில், உலக காலநிலை ஒப்பந்தங்கள் கட்டமைப்புகளாக இருந்தாலும், அவை நமக்கு தேவையான அடிப்படையை வழங்குகின்றன. ஒரு முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், இந்த ஒப்பந்தங்கள் உலகளாவிய அறிவியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் புதிய தீர்வுகளுக்கான அறிவு பகிர்வை ஊக்குவிக்கின்றன.

உதாரணமாக, இந்தியாவில் சூரிய ஆற்றல் திட்டங்கள் பெருமளவில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன. இது பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தத்தின் கீழ் ஏற்பட்ட அம்சம். இந்த ஒப்பந்தங்கள் நாடுகளுக்கு புதிய தொழில்நுட்பங்களை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அர்ப்பணிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

மேலும், பல நாடுகள் காலநிலை மாற்றத்தை தடுக்க ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவது ஒரு பெரிய மாற்றமாக இருக்கிறது. பொதுவாக, இந்த ஒப்பந்தங்கள் மக்களின் உணர்வை மாற்றுகின்றன. இளைஞர்கள் காலநிலை மாற்றத்தை பற்றி அறிந்து கொண்டு, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

ஆகையால், நான் நம்புகிறேன், இந்த ஒப்பந்தங்கள் நமக்கு எதிர்காலத்தில் பலன் தரும். அவை முழுமையான தீர்வாக இருக்காது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன், ஆனால் அவை நமக்கு தேவையான தொடக்கப் புள்ளியை வழங்குகின்றன.

உங்கள் நிச்சயதாரித்தன்மையை புரிந்துகொள்கிறேன்; சிறந்த தொடக்கம் கிடைத்தேல் என்பது உண்மை. ஆனால் தொடக்கம் என்பது போதல்ல. முதலில், அவசியமான கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் தண்டனைகள் இல்லாத ஒப்பந்தங்கள் என்று விட்டுவிடப்பட்டால், நாடுகள் தங்களின் வாக்குறுதிகளை சீர்மானம் செய்து கெடுக்கும் அபாயம் உண்டு. பாரிஸ் ஒப்பந்தம் போலவே “இருதரப்புத் திட்டம்” என்ற நிலைமையில் இருந்து வெளிவராமல் பல நாடுகள் தன்னிச்சையான குறிக்கோள்களையே அறிவித்துக் கொண்டிருக்கின்றன — இதன் விளைவாக உலகளாவிய நீதி, பொறுப்பு மற்றும் நேர்மையற்ற கணக்கீடுகள் உருவாகுகின்றன.

இரண்டாவது, தொழில்நுட்ப பரிமாற்றம் மற்றும் நிதி ஆதரவுகளில் நியாயமான பங்கை உறுதி செய்யும் தெளிவு மிகக் குறைவு. குறைந்த வருமான நாடுகள் மாற்றம்அடைய சிரமம் அடைந்தபோது, ஒப்பந்தங்கள் அவர்களுக்கு அளவான வெறுமையான வாக்குறுதிகளையே வழங்குகின்றன; செயல்பாட்டிற்கு போதிய நிதி, திறன் வளம் மற்றும் தொடக்கமுனைவினை அளிக்கவில்லை. இதுவே ஒப்பந்தத்தின் செயல்திறனை சீர்குலைக்கும்.

மூன்றாவது, கார்பன் ஒப்பந்தங்கள் பலத்த கால வரம்புகளுடன் மட்டுமே இருக்கின்றன; ஆனால் துருவ நிலைகள் மற்றும் காடுகள் இப்போது வேகமாகக் கொடுமையாக மாறி வருகின்றன. விஞ்ஞானங்கள் கூறும் கார்பன் படுக்கைகள் விரைவில் அகற்றப்பட வேண்டியதைக் காட்டுகின்றன; அது வரை இரண்டு அல்லது மூன்று தற்காலிக குறிக்கோள்களாலேயே காலநிலையை பாதுகாக்க இயலாது.

நாலாவது, ஆஃப்செட்டிங், பச்சைப்படுதல் மற்றும் காடுகளை “கணக்கீடு” மூலம் குறைப்பதாக காட்டுதல் போன்ற நடைமுறைகள், பெரும்பாலும் உண்மையான இழப்புக்களை மறைக்க பயன்படுகின்றன. இது தெளிவான, அளவிடக்கூடிய குறைப்புகளை செய்யாமல், தொழில்கள் மற்றும் அரசாங்கங்களுக்கு பலத்தும் நம்பிக்கையை தருகிறது ஆனால் முதல்நிலைக்கு பாதிப்பு இல்லாமல் விடுகிறது.

முடிவாக, ஒப்பந்தங்கள் ஒரு தொடக்கப் புள்ளியாகவே இருந்தாலும், அவை சர்வதேச கட்டமைப்புகளில் கொண்டுவர வேண்டிய கீழ்க்காணும் மாற்றங்களை வலியுறுத்தவேண்டும்: கட்டாயமான, இறுதித் தரநிலைகள்; தேவையான தண்டனைகள் மற்றும் சரிபார்ப்பு அமைப்புகள்; நிதி மற்றும் தொழில்நுட்ப வேகமான வழங்கல்; எல்லை-அடிப்படையிலான கார்பன் சுங்கங்கள் மற்றும் கன்ச்யூம்ஷன் அடிப்படையிலான முறைகள்; நேரடி பிளாஸ்டிக்/இருப்பிட யூடிலிட்டி இல்லாத எரிவாயு கட்டுப்பாடு. இவற்றை இல்லாதவாறு உலகோரிட்ட ஒப்பந்தங்கள் எதிர்காலத்தில் உண்மையான பலனாக மாறாது — அவை நல்ல நோக்கங்களோடு கூடிய, ஆனால் செயல்திறனற்ற ஆவணங்களாகவே இருக்கும்.

நீங்கள் சுட்டிக்காட்டும் கருத்துகள் முக்கியமானவை, ஆனால் அவை முழுமையாக ஒப்புக்கொள்ள முடியாதவை. உண்மையில், உலக காலநிலை ஒப்பந்தங்கள் கட்டமைப்புகளாக இருந்தாலும், அவை நமக்கு தேவையான அடிப்படையை வழங்குகின்றன. ஒரு முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், இந்த ஒப்பந்தங்கள் உலகளாவிய அறிவியல் ஆராய்ச்சி மற்றும் புதிய தீர்வுகளுக்கான அறிவு பகிர்வை ஊக்குவிக்கின்றன.

உதாரணமாக, இந்தியாவில் சூரிய ஆற்றல் திட்டங்கள் பெருமளவில் வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன. இது பாரிஸ் காலநிலை ஒப்பந்தத்தின் கீழ் ஏற்பட்ட அம்சம். இந்த ஒப்பந்தங்கள் நாடுகளுக்கு புதிய தொழில்நுட்பங்களை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற அர்ப்பணிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

மேலும், பல நாடுகள் காலநிலை மாற்றத்தை தடுக்க ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவது ஒரு பெரிய மாற்றமாக இருக்கிறது. பொதுவாக, இந்த ஒப்பந்தங்கள் மக்களின் உணர்வை மாற்றுகின்றன. இளைஞர்கள் காலநிலை மாற்றத்தை பற்றி அறிந்து கொண்டு, சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பில் ஈடுபடுகிறார்கள்.

ஆகையால், நான் நம்புகிறேன், இந்த ஒப்பந்தங்கள் நமக்கு எதிர்காலத்தில் பலன் தரும். அவை முழுமையான தீர்வாக இருக்காது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன், ஆனால் அவை நமக்கு தேவையான தொடக்கப் புள்ளியை வழங்குகின்றன.

சில உண்மைகள் இருக்கிறது — ஒப்பந்தங்கள் ஆரம்பக் கட்ட உறுதிமொழியாக செயல்பட்டு அறிவியலும் விழிப்புணர்வும் ஊக்கமளிக்கின்றன. ஆனால் அதே காரணத்தால் நான் கூற வேண்டும்: தொடக்கம் போதுமானம் அல்ல; மறு நிலை, நடைமுறை, மற்றும் வெளிப்படையான கட்டுப்பாடு இல்லாத வரை அவை உண்மையான பலனாக மாறமுடியாது.

முதலில், பாரிஸ் போன்ற ஒப்பந்தங்கள் பெரும்பாலும் சுயமொழிகளின் கூட்டம். அந்த சுயமொழிகள் அளவாயிர்க்கும் அளவிலேயல்ல — சில நாடுகளில் சரியாக அமல்படுத்தப்படாமல், வாக்குறுதிகள் துண்டு-துண்டு நிறுத்தப்படுகின்றன. இரண்டாமதாக, ஆஃப்செட்டிங் மற்றும் காடுகள் கணக்கீடு போல நுட்பங்கள் “கட்டளைக்கு வெளியே” இருக்கக்கூடியது; அவை குறைப்புகளை எளிதாக மறைக்கின்றன.

மூன்றாவதாக, வளமுள்ள நாடுகளின் நிதி உண்டு என்கிற பாராட்டுக்கு மத்தியில், சீரான மற்றும் மிகைப்போக்கான பண உதவி, அனுஷ்டான நிதி நீடித்தவாறாக இல்லை; கடனாகக் கொடுக்கப்படும் உதவிகள் தொழில்நுட்பமாற்றத்தை பின்தள்ளக்கூடும். நான்காவது, இளைஞர் ஆர்வம் மற்றும் சூரியத் திட்டங்கள் அனைத்தும் நல்லவை—ஆனால் இந்தியாவின் சோலார் வெற்றி போன்றவை உள்ளகக் கொள்கைகள், ஒப்பந்தத்தை சம்பந்தமாகக் குறைவாகவே பெற்றன; அதுவே ஒப்பந்தத்திலிருந்து தனிப்பட்ட நாடு எடுத்துத் தானே முன்னெடுத்த முயற்சி.

அதிகமான தாக்கம் வேண்டுமெனில் மாற்றான நடைமுறைகள் அவசியம்: கட்டாயமான, சட்டரீதியான சரிபார்ப்பு மற்றும் தண்டனை முறைகள்; வெளிக்கட்டுமான விலக்கல்களாகிய எல்லை-விசுவாச அடிப்படையிலான கார்பன் வரிகள்; நிதி உதவியை நன்கொடை வடிவில், தொழில்நுட்ப அனுமதியை உள்நாட்டு திறனூட்டலுடன் இணைக்கும் வகையில் வழங்குதல்; ஆஃப்செட்டிங் முறைகளை கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்து—அதிகளவில் “அதிர்ச்சி” காட்டும் திட்டங்களை மட்டும் அங்கீகரிக்கக்கூடாது.

தீர்வாக, உலக ஒப்பந்தங்கள் நோக்கங்களை அமைக்கின்றன; ஆனால் அவற்றை கடைப்பிடிக்கச் செய்யும் வகையில் கட்டமைப்பு, வழிமுறைகள் மற்றும் விலைமுறைகள் இல்லையெனில் எதிர்காலத்தில் அவை வெறுமனே அத்தியாயப் பத்திகளாய் இருந்தே நிற்கும்.